”Ik herinner me nog elke zonsondergang die we samen zagen. Waar we het over hadden en hoe ze in m’n armen lag.” zeg ik. Tegenover me zit Jonathan, een oude vriend van school en we halen herinneringen op over vroeger. Het enige waar we over kunnen praten. Hij zijn leven draait om voetbal, vissen en festivals. Geen van allen vind ik aantrekkelijk.
”Ze was echt een leuk meisje. Wat is er met haar gebeurd?” vraagt hij en neemt een slok bier.
”Drie jaar geleden werd bij haar kanker geconstateerd, ze is nog geen jaar erna overleden.”
”Had je nog contact met haar?”
”Ja, ik zag haar regelmatig in de supermarkt en had der op Facebook.” zeg ik en steek een sigaret op. We zitten in één van de weinige cafés waar we nog mogen roken.
”Zonde. Het was een mooie meid.”
”Ja, dat was ze zeker.” ik neem een trek van m’n sigaret en kijk het café rond. We zitten al een uur hier en hebben het alleen over vroeger, ik heb geen idee of Jonathan een vrouw heeft, wat voor werk hij doet of waar hij woont. We spreken altijd af op dezelfde datum, twee keer in het jaar. Op vijfentwintig november en vijfentwintig maart om acht uur. We zitten dan twee uur en drinken bier.
”Zie je iets?” vraagt Jonathan en kijkt ook rond.
”Nee, beetje kijken wat er zit. Hoe gaat het met jouw familie?” vraag ik nieuwsgierig.
”Ik ben twee maanden terug gescheiden en de kinderen zijn bij haar.”
”Het spijt me dat te horen.” zeg ik. Het is m’n standaardzin bij slecht nieuws.
”Ach, gebeurd is gebeurd.” hij wuift het weg. Ik besluit er niet op door te vragen.
”Weet je nog die ene kerel. Hoe heet ie ook alweer. Mark ofzo? Hij had altijd een fotocamera bij zich. Zo’n gigantisch ding.”
”Ja.” zeg ik in korte lach.
”Wat is er aan de hand?” vraag Jonathan aan me. Ik besluit open kaart te spelen.
”Waarom doen we dit eigenlijk nog?” vraag ik hem.
”Omdat het gezellig is.”
”Meer omdat het gewoonte is. Wat hebben we elkaar nu eigenlijk te vertellen. Het is fijn om herinneringen op te halen maar om daar nou twee keer in het jaar op vaste datums voor af te spreken. Zoiets moet spontaan komen.” Jonathan zegt niks en hoort me aan. ”Ik vraag me gewoon af of er nog meer is in dit leven dan altijd hetzelfde. Ik heb nog steeds dezelfde baan, dezelfde vrouw, dezelfde vrienden en kennissen.” Jonathan knikt begrijpend.
”Wat wil je zeggen?”
”Ik heb geen idee. Ik denk dat ik het gewoon zat ben.” zeg ik en doe m’n jas aan. Ik leg tien euro op de tafel. ”Ik zie je wel weer.” zeg ik en loop weg.