Eens vertelde een jongedame mij, dat het niet mogelijk is voor een man om goed te zijn in bed. Haar argument hiervoor was dat “elke vrouw andere dingen fijn vindt”. Haar conclusie raakte me diep van binnen. Dwars door het laagje Venlafaxine stak het als een roestig broodmes in mijn ziel. Is dit de gedachtegang van een prachtig jong vrouwelijk bloempje anno 2009? Is dit waar we het jaar mee af moeten sluiten? Is dit hoe erg het mannelijk volk het heeft verneukt voor zijn wederhelft hier op aarde?

Als het kleine narcistische monstertje dat ik ben, ben ik altijd zeer trots geweest op mijn seksuele prestaties. Het enige wat mij altijd stoorde, was dat ik het nooit aan iedereen kon laten zien. Een circusartiest die enorm goed is in salto’s maken zal enigszins vaak in het openbaar, uit het niets een prachtige salto kunnen maken. Mensen zullen verbaasd staan en applaudisseren. Juichen en zijn naam schreeuwen. Voor mij, als tarzan-vervangend bedmonstertje, ligt het nou eenmaal niet zo simpel. Hierdoor mis ik ongetwijfeld een stukje erkenning. De externe bevestiging waar we allemaal zo naar op zoek zijn.

Enfin, wanneer ben je goed in bed. Dit is natuurlijk iets wat veel van onze mannelijke lezers zich afvragen. “Ja ik kan wel vier uur lang achter elkaar door gaan!” In het tempo waar Ramses Shaffy zijn laatste ballade heeft gezongen, zal niemand je dat in dank afnemen. Het begrijpen van de wensen van je partner. Wat vindt ze fijn, wat niet. Harder, zachter, dieper, niet zo diep. Het is een lastig schaakspel.

Natuurlijk houden niet alle vrouwen van hetzelfde. Deze les heb ik op de harde manier geleerd toen ik Laura ondersteboven aan het plafond had gebonden. De chloroform begon al uit te werken. Toen ze weer bij kennis kwam was het eerste wat ze zei “PHIL WTF BEN JE AAN HET DOEN”. Tsja, wist ik veel. Haar zus vond het wel altijd fijn…