De arme zielen waarvan ineens hun persoonlijkheid afgenomen werd. Beroemd werden ze ermee. Roem die nu, luttele weken later, diep weggedoken in het keukenkastje zit. Welk keukenkastje? Laten we het erop houden dat de kleur hoogstwaarschijnlijk weinig lichte tinten zal bevatten, de tinten die sowieso onnatuurlijk zijn in de omgeving. Het hele habitat is een kameleon geworden, nam de kleur van de bevolking aan. Kunst als nooit tevoren.

Greta, een rijpe dame die een leeftijd van 6 jaren telt, geniet ondertussen met volle teugen van alle oproer. Grinnikend staat ze te popelen haar woord los te laten. Menigeen heeft niet eens door wat haar bedoeling is, hoe haar werkelijke instinct is. Je zou het misschien niet verwachten, maar ze is wel degelijk één van ons, en eenmaal het moment daar wordt ze toegejuicht en geëerd. ,,Ons land is weer in goede handen, vrijgevigheid gaat voor alles’’, aldus een omstander in volle vreugde.

In een handomdraai volgen er meer. Een kudde vormt zich en allen zijn ze eensgezind. In tegenstelling tot Greta is hun innerlijke instinct niet intact gebleven. Alsof er een bloedbad aan vooraf is gegaan, heeft ieder van deze kudde een gat in hun hand. Hun gemoedstoestand is anders dan doet denken; het gevoelsmatige geluk stijgt tot buiten proporties.

Nee, nee, nee, eerlijk schijnt het zeker niet te zijn. Barbaars, egoïstisch en wreed. Maar ach, zo doet toch iedereen?