Het getik van mijn typemachine samen met het getik van de regen op het raam. De herfstwind die met de bruine bladeren speelt, dansend over straat. Het geruis van de bomen, zwaaiend heen en weer. Rustgevend. Naast mijn typemachine een glas whiskey van een uitstekend jaar met daarnaast een nog rokende pijp. De hond ligt voor het knisperende warme haardvuur, de rest van het huis is leeg. Alleen ik achter het raam met mijn typemachine. Een man in een zwarte jas loopt voorbij, haren door de war, een natte sjaal om z’n nek. Het is November.

Nog geen 5 dagen geleden was het gebeurd. Ik had haar ontmoet, voor het café. Ik stond op het punt weg te gaan, door de regen naar huis met de hond. Ze liep eerst langs me heen, keek om en glimlachte. Ik dacht dat ze naar een ander keek dus keek ik om. Ze vroeg me of ik vaker in het café kwam en ik knikte ja. Ze had me vaker gezien, vaker naar m’n verhalen geluisterd en gehoord wat ik allemaal deed. Ze vond het knap dat ik als jongeman van 23 nog ouderwets op een typemachine liep te rammen om de meest bizarre teksten eruit te stampen. De barvrouw had haar verteld over wat ik schreef, ze vond het mooi en wilde graag eens iets lezen. Ik bood der aan mee te gaan naar mijn huis om haar wat te laten lezen. Met glinsteringen in haar ogen stemde ze toe. Twee vreemden en een hond liepen door de regen.
Aangekomen in mijn huis, kleren en haren nat, stak ik eerst de haard aan voor de warmte gaf haar een handdoek om der haren te drogen en pakte een stapel papieren die ik de dagen ervoor had gemaakt. Ze gingen over niks, over de herfstwind, de herfstregen, de romantiek van de op de wind dansende bladeren over de eenzaamheid die het met zich meebrengt. Ze ging zitten op de bank, ik deed het lampje dat naast de bank stond aan zodat ze beter kon lezen. Terwijl ik in het vuur aan het porren was keek ik om. Ze had der schoenen uit, benen opgetrokken en der haren hingen los over der schouders. Het wakkerende vuur verlicht haar gezicht dat er nu vredig uitziet. Ik had haar nog maar net ontmoet en het voelde meteen al goed. De hond sprong op de bank en ging tegen haar aan liggen. Ze vroeg me of hij dat vaker deed en ik antwoordde nee. Ik liep naar de keuken en liet haar alleen op de bank te lezen, weer keek ik even om, van de achterkant voelde het ook vertrouwd. Alsof ze er al jaren had gezeten. Met 2 koppen koffie liep ik terug en zette haar kopje naast haar op tafel. Ze dronk het zwart zei ze, net als ik. Aan haar gezicht kon ik zien dat ze genoot van mijn werk, af en toe keek ze op en zuchtte even. Ze voelde de eenzaamheid waarmee ik worstelde.
Ik was altijd in mijn eentje geweest, wel af en toe een vriendin maar nooit voor te lang. Nooit hun spullen in mijn badkamer, geen aparte la in mijn kast.
Ze stond op en glimlachte naar me, ging voor de open haard zitten en gebaarde me naast haar te komen zitten. Dat deed ik. Nu pas rook ik haar. Der kleren waren redelijk opgedroogd net als der haren. Een zoete, warme, fijne geur, niet te sterk, een geur die paste bij de herfst. Daar zaten we, amper gesproken, voor de open haard alsof we nooit anders hadden gedaan. Het voelde goed.

De hond loopt onrustig heen en weer. Kijkt uit het raam, kijkt weer naar mij en loopt naar de deur. Ik kijk uit het raam en zie haar voorbij lopen. Ik sta op en loop snel naar de keuken waar een pan groentesoep op staat, til de deksel op en ruik even. Heerlijk.
De bel gaat, snel doe ik mijn haar even goed en struikel bijna over de hond terwijl ik naar de deur loop. Ik doe de deur open en daar staat ze weer. Natte bruine haren, donkergroene ogen en een rode blos op haar wangen.
‘Hai.’ zegt ze snel, gaat op haar tegen staan en zoent me.
‘Ik heb soep gemaakt.’ zeg ik tegen der terwijl we de huiskamer inlopen. ‘Hij is zo goed als klaar, heb je zin in een kopje?’
‘Ja lekker, heb je meteen een handdoek voor me?’ vraagt ze en ze loopt richting de keuken, pakt een theedoek en droogt der haren. ‘Het ruikt lekker!’ roept ze vanuit de keuken. Ik glimlach en loop naar haar toe en omhels haar. Ze legt haar hoofd op mijn schouders en omhelst me terug. ‘Ik ben blij dat ik omdraaide en met je meeging.’ fluistert ze in mijn oor. Ik glimlach alleen.

Het is vijf over 3 in de nacht mijn geest wil de slaap nog niet accepteren als hoofdgedachte en er blijven allerlei andere gedachten als wilde paarden door mijn hoofd rennen. Kortom het moment is daar, tijd voor een muziekje, een biertje, en een moment om weer eens ouderwets te pennen. Lang is het geleden dat ik een tekst schreef, en nog langer geleden is het dat ik dit deed met 2 ouderwetse middelen. Een blauwe BIC balpen en echt ouderwets lijntjes papier zo bij de lokale V&D te koop. Alhoewel, die BIC pen heb ik gestolen van een collega op werk, dus helemaal zeker waar deze vandaan komt ben ik niet. Of eigenlijk wel, ze komen uit Frankrijk van origine, de noordkant van Parijs om precies te zijn. Uit een fabriekje waarvan de eigenaar Marcel Bich heette, de bewuste Fransman had nog geen flauw benul van het wereldwijde succes dat de pennen zouden behalen. Maar toch leek het hem toen al marketing technisch niet verantwoord om de pennen Biches te noemen.
Stiekem ambieer ik het succes van Marcel Bich, maar vooral de arrogantie en tevens geslepenheid om zijn pennen niet Bich te noemen om een fiasco te voorkomen zodra de pennen een wereldwijd succes zouden worden. Heel erg gedreven om zelf zoiets te gaan bedenken ben ik niet echt, het lijkt me meer iets wat je moet overkomen. Het is net zoiets als liefde, je kan het niet afdwingen, het overkomt je, grijpt je vast en zal je nooit meer los laten. Althans dat is wat je hoopt op het moment dat liefde je omsluit.

Onlangs had ik dat moment zelf, nee voor degene die nu opeens mijn beste vriend willen worden ik had niet een idee waarmee ik jaarlijks miljoenen euro’s op kan strijken, ik had dat andere moment. Dat moment waarop je liefde voelt, zoals die bedoelt is. Belangeloos en niet besmet met targets, doelen, of zaken die je graag gerealiseerd zou zien. Het was een heerlijk gevoel, iets wat je het liefst met de hele wereld deelt. Maar dat doe ik niet, want zelfcentrisch als ik ben besluit ik dat alles voor mij is en probeer enkel maar meer te krijgen. Ik ben verslaafd geraakt aan belangeloze liefde, het heeft mijn aandacht helemaal gegrepen. En om die verslaving te kunnen voorzien zal ik die liefde ook moeten geven aan degene die mij haar liefde geeft door dik en dun. Laat dat nou net zijn waar ik de laatste tijd niet echt bij stil heb gestaan en gruwelijk hard in gefaald heb. Tjah vrij naïef eigenlijk want het klinkt zo logisch, maar toch was ik enige tijd de big picture wel een beetje kwijt. Daarom zal ik vanaf vandaag het roer weer omgooien, ik ben botte lul af, de succes factor van botte lul zijn is te laag in vergelijking met gewoon een lieve jongen. Want alleen op die manier kan ik dat behouden waar ik zo om geef.

Dan nu het grote nadeel van dit verhaal gezien het feit dit op papier staat rest mij nu de taak om dit alles nog eens dunnetjes over te typen. Maar ach anderzijds is het nooit erg om nog eens te lezen hoe je er allemaal zelf over denkt en wat je plan de campagne is. Waar deze BIC pen mij toch al niet heen leidt, van zijn geschiedenis naar mijn toekomst: “een tweeweg van oneindige en belangeloze liefde”.

PS: Welterusten Schat

Eens vertelde een jongedame mij, dat het niet mogelijk is voor een man om goed te zijn in bed. Haar argument hiervoor was dat “elke vrouw andere dingen fijn vindt”. Haar conclusie raakte me diep van binnen. Dwars door het laagje Venlafaxine stak het als een roestig broodmes in mijn ziel. Is dit de gedachtegang van een prachtig jong vrouwelijk bloempje anno 2009? Is dit waar we het jaar mee af moeten sluiten? Is dit hoe erg het mannelijk volk het heeft verneukt voor zijn wederhelft hier op aarde?

Als het kleine narcistische monstertje dat ik ben, ben ik altijd zeer trots geweest op mijn seksuele prestaties. Het enige wat mij altijd stoorde, was dat ik het nooit aan iedereen kon laten zien. Een circusartiest die enorm goed is in salto’s maken zal enigszins vaak in het openbaar, uit het niets een prachtige salto kunnen maken. Mensen zullen verbaasd staan en applaudisseren. Juichen en zijn naam schreeuwen. Voor mij, als tarzan-vervangend bedmonstertje, ligt het nou eenmaal niet zo simpel. Hierdoor mis ik ongetwijfeld een stukje erkenning. De externe bevestiging waar we allemaal zo naar op zoek zijn.

Enfin, wanneer ben je goed in bed. Dit is natuurlijk iets wat veel van onze mannelijke lezers zich afvragen. “Ja ik kan wel vier uur lang achter elkaar door gaan!” In het tempo waar Ramses Shaffy zijn laatste ballade heeft gezongen, zal niemand je dat in dank afnemen. Het begrijpen van de wensen van je partner. Wat vindt ze fijn, wat niet. Harder, zachter, dieper, niet zo diep. Het is een lastig schaakspel.

Natuurlijk houden niet alle vrouwen van hetzelfde. Deze les heb ik op de harde manier geleerd toen ik Laura ondersteboven aan het plafond had gebonden. De chloroform begon al uit te werken. Toen ze weer bij kennis kwam was het eerste wat ze zei “PHIL WTF BEN JE AAN HET DOEN”. Tsja, wist ik veel. Haar zus vond het wel altijd fijn…