Ik genoot. Ik droomde, ik fietste, mooie zonnige dag. Op de fiets naar daar, muziekje er bij en lekker meebrullen totaal uit de maat. Vogels vlogen over mij heen, totdat een grote brom, een grote knal. Geen ongeluk, maar een aards verschijnsel. Een lichtflits volgde, maar dat deerde mij niet. Totdat de hemel openbrak en het bikkelhard begon te regenen met egels. Opgekruld als een bolletje daalden zij in miljoenen aantallen neer op aarde. Waarschijnlijk een leuke grap van daarboven, want 1) egels kunnen niet vliegen, 2) egels doen pijn als ze je raken met hun stekels en 3) zodra de egel met die valsnelheid de grond raakt, volgt een doffe knal, waarna de egel uiteenspat en slechts een rood plasje overblijft.
Wie gaat dat betalen? Blijkbaar kan de gemaakte schade (in België) tegenwoordig verhaald worden op het slachtoffer of dader zelf; zie Vrouw moet bloeden. Maar wie gaat dit dan betalen? Ik zeker niet, want ik moet allereerst die 100.000 stekels uit mijn lijf trekken. Die grapjas daarboven doet het zeker niet (als ‘ie daarboven bestaat, waar ik niet in geloof, atheïst pur sang zijnde), en de egels kunnen geen geld verdienen, die zijn hartstikke deaud!
Gelukkig wordt in na deze vreemde droom weer wakker en lig ik in mijn eigen bedje. Het enige wat ik er aan over gehouden heb, is een zere schouder… Maar dat zou vast wel komen, omdat ik daar wat stekels ben vergeten weg te halen…
