Ik leerde Hem kennen zo’n 7-8-9, misschien zelfs al wel 10, jaar geleden. Destijds leerde ik van mijn Meester, hoe het ging, hoe het moest, hoe het zou zijn en wat moest gebeuren. Toch heb ik Hem pas ontmoet nadat we zo’n 6 maand verder waren. Ik was toen al een echte man, wat Hij mij leerde, dat had ik al reeds overtroffen, maar dit vertelde ik niet aan Hem. Wat zou Hij wel niet doen, als Hij hier achter kwam. Een echte God zou straffen, en straffen zal hij. En hard zal Hij zijn furie over mij uitstorten, en wellicht het ergste, ik zou Hem nooit meer zien, horen of van Hem kunnen leren…
Hij leerde mij schieten, Hij leerde mij richten. Ik leerde Hem hoe met mensen om te gaan, hoe Hij socialer kon worden. Ik liet Hem kennismaken met mijn vriendengroep, een groep die Hij leerde kennen, waar Hij duidelijk invloed op heeft gehad. Het Oosten leerde het Westen kennen op een cruciaal ogenblik. Op de leeftijd van 17-18 waarin ieder van ons, de mens, groeit tot hetgeen hij of zij wil en kan. Zo ook ik, maar toen was ik al groter dan Hem, alleen wist hij het nog niet. Wel was Hij verder op bepaalde gebieden. Hij had meer gedaan, meer gedurfd en meer vernomen van hetgeen ons allen drijft (tot wanhoop?)…
Uiteindelijk leek het er op dat Hij toch een gewoon mens was. Hij bleek vol verhalen, vol liefde (die wellicht geen liefde kon worden genoemd), vol lust (dat bedoel ik) en Hij zou op dat moment voor een stelletje 12-jarige jongens die net om de hoek kwamen kijken een God kunnen zijn. Zoals ik ook ooit 6 maanden naar Hem heb gekeken. De man, het verhaal, de legende, Hij zou God zijn. Hij is God. Hij was God. Nu is hij God af, een gewoon mens. Sterfelijk…
Maar de verhalen, die bestaan nog. De verhalen dikwijls door Hem zelf de wereld ingebracht. Over dikke en dunne mensen, over mensen van een andere etniciteit, maar nog nooit over beide geslachten. Daar was Hij heel strict in, daar heb ik hem altijd voor geëerd, en dat doe ik nog steeds. Ja mensen, ik heb het over Hem, en met Hem zijn wij allemaal zo. Hij is echter degene die erover voor durft uit te komen, echt uit te komen. Hoe komen dat films anders op hun ideeën, Hij zorgt daarvoor!
Maar hij is dus God af. Geen God, maar een gewone man. Een man met ballen dat wel, enorme ballen die een enorme hoeveelheid aan materiaal met zich meedragen. Ik heb me wel eens bedacht dat het moeilijk zou zijn om er mee om te gaan, maar voor Hem lijkt het een eitje. Over eitjes gesproken, hoeveel zouden er al van bevrucht zijn. Dat zou wereldnieuws zijn! Een God die God af is, een legende met een heroïsch verhaal, die nageslacht krijgt. Zou de kleine net zoals Hem worden? Zou Hij Senior alles leren aan Hij Junior, of zal het in de genen zitten. Hebben Goden wel genen?
Ik blijf nog altijd met vragen zitten, want aan de ene kant wil ik Hem best eren! Maar aan de andere kant eer ik dan iets waar ik zelf niet voor sta. Wellicht is dat de cru-heid van het leven. Misschien moet ik Hem dat eens vragen…
Toch is Hij nog altijd mijn vriend, een zeer goede vriend. Hij deelt de verhalen met mij alsof ik zijn broer ben, soms vragend om goedkeuring. Daaraan kan ik ook zien dat Hij maar een mens, een man, een persoon, is. Hij die goedkeuring vraagt, kan toch immers geen God (meer) zijn? Een creatieveling met een initiatiefrijke potentie aan overdragen van materiaal. Alle soorten en maten, niets ontkomt Hem.
Niets ontkomt de wraak van God, niets ontmoet de liefde van God, niets ontkomt de lust van God. Maar Hij is maar een gewoon mens, dus vraag ik mij af, wat ontkomt Hem? Het antwoord blijkt simpel, één iemand. Ooit verloren, niet meer teruggevonden, waardoor hij een eeuwige marteling heeft te doorstaan. Een marteling die Hij deelt met anderen…
Hij is God, hij is God af, geen God.
Hij is God, maar mijn vriend is geen God.
Oh mijn God, God af.
Stom woord, God…
Mooi woord, vriend… met een hoofdletter V.
Ik hoop dat Hij doorgaat met zijn werk. Ooit wordt het echt een legendarisch verhaal, waar uiteindelijk een tragisch verhaal (of wellicht een comedy) over geschreven wordt… Ik ga het zien…
