Het sneeuwde, de daken werden omhuld met neerslag in de vorm van witte ijskristallen. Koud was het buiten, in tegenstelling tot binnen waar op deze donkere nacht de haard en kachels voor warmte zorgden. Familie verzamelde zich rond de openhaard die genoeg opgestoken was om het hele huis te voorzien van warmte en licht. Er werd warme chocolademelk gemaakt en er stond een bord met stroopwafels op het tapijt. Een enkel moment later had iedereen zijn of haar handen om een eigen kop chocolademelk gevouwen. Naast de haard nestelt de husky, Doctor Who, zich tussen de wollen dekens. Hij ligt te slapen, uitgeput van een lange dag. Inmiddels slaat de klok 11 uur. Stipt 1 minuut nadat de dag van 28 omschakelde naar 29 december, was ze daar. Meteen was het duidelijk hoe ze zou heten, ze kreeg de naam Extra Terrestrial aangewezen. Het begon te krijsen, te huilen, te janken. Dat moment was buitenaards, een wonder, het leefde!

Een kamer wordt roze geschilderd en het ledikantje opgemaakt met roze bedgoed. Ze wordt neergelegd en verdwijnt onder haar dekentje waar nog net het hoofdje bovenuit steekt. Naast haar ligt een roze konijn waarvan één van de lange oren tussen de spijlen doorsteekt en de grond raakt. Haar ouders gaan haar kamer uit en laten de deur op een kier staan .
Buiten zijn geluiden te horen van snel voortbewegende wind. Ook hoge piepjes hoort ze en af en toe schijnen er lichtstralen door de kieren van het rolgordijn bij het raam. Het voelt vertrouwd, voor haar. Nog nooit eerder in haar leventje heeft ze deze geluiden ervaren, maar toch, om de een of andere reden klinkt het haar in de oren zoals thuis. Zoals de deuren kraken, die nergens anders zo kraken als thuis.

Zuigeling wordt vandaag een peuter. Haar geboortegewicht is inmiddels verdrievoudigd. Ze telt nu 1 levensjaar. Alle familie is uitgenodigd en haar neefje heeft een speelgoedufo meegenomen. De jarige is heel enthousiast, brabbelt van alles en wijst steeds naar die ene ufo die haar neefje heen en weer beweegt. ,,Vroem vroem piep’’. Haar vader heeft een groene trui aan en aan hem blijft ze zich vastklampen. Dilemma voor haar, ufo of trui? Trui of ufo? Ufo én trui? Dat laatste werd het. Haar neefje was uitgespeeld met de ufo en stond het af aan haar. Ze lachte en speelde, maar verbaasd was ze, dat het ding geen geluid gaf én geen lichtjes had.

Net 5 jaar, op weg naar de basisschool rent ze rondjes en doet net zo druk als alle andere kleuters. Ze dacht aan haar kamer, die inmiddels groen was geschilderd, want dat vond ze mooi. Het plafond van haar kamer was een heuse sterrenhemel, ze had schoenen met lichtjes en alles wat met de ruimte te maken had was interessant. In het klaslokaal gaat ze direct naar de jongenshoek. De autootjes, de vliegtuigjes, de raketten…
Alle leerlingen van groep 1 worden gevraagd tussen de andere leerlingen te gaan zitten. Ze is haast niet weg te slaan bij het speelgoed.
Het gesprek wat ze voeren in de kring gaat over je lievelingsdier. Er worden allerlei dieren opgenoemd, van kat tot muis tot cavia tot aliën. Maar bij het woord aliën fronst de juf haar wenkbrauwen: ,,Een aliën is toch helemaal geen dier?’’. ,,Wel!’’ hoort ze terug, ,,aliëns zijn lief!’’.
’s Middags komt ze thuis met een meute kleuters. Haar ouders worden er gek gek van. Ze rennen rondjes door de woonkamer en kruipen onder de tafel. ,,Bliep bliep’’ hoor je ze zeggen ,,bliep bliep ik kom je tikken. Tikkie jij bent ‘m!’’. De hele middag door de zandbak in en uit, het huis in en uit, de boomhut in en uit, de fietsjes op en af.
Tijdens het avondeten vertelt haar broer hele verhalen over een modelvliegtuig die hij aan het bouwen is. ,,De rode lak voor de vleugels is op.’’ zegt hij ,,En m’n lijm ook.’’ Geinteresseerd reageert zijn zusje hierop: ,,Mama, ruimte vliegen! Ik wil ook plastic vliegding verven!’’
De ochtend er op vindt ze een modelbouwufo in haar schoen. Haar broer een potje rode lak en een tube lijm.

Acht jaar oud was ze, en wist precies waar ze met vakantie naartoe wilde. Naar de maan, met raket de ruimte in. Die droom, die wens, naar dat gebeuren heeft ze altijd toe geleefd. Nu, op haar 12e verjaardag, wordt het eindelijk werkelijkheid. Haar ouders hebben een reis naar de maan kunnen regelen, met alle inspanningen van dien. Vlak voordat ze brugpieper wordt is het zo ver. Vol enthousiasme en blijdschap staat de raket hen toe te loeien. Het geluid lokt haar, ze is opgewekt en wil zo snel mogelijk naar binnen. De bemanningsleden laten haar nog een allerlaatste keer aan de zwaartekrachtloosheid wennen met behulp van een simulator. ,,Nee het is niet eng! Achtbanen zijn enger, dit is geweldig!’’
De deur gaat open, een trap schuift uit en de lichten worden ontstoken. Ze trekt haar onderpak aan en word vervolgens in het drukpak geholpen. De helm plaatst ze over haar hoofd, doet de rugzak met koelwater voor het onderpak om en weg is ze! Rennend richting schip struikelt ze nog een keer, maar staat weer op en stapt het ruimteschip binnen. Haar ouders hobbelen haar achterna. Even later wordt de vlam ontstoken en kijkt ze door het raampje naar buiten. Nog geen minuut later zijn ze in de lucht.
Deze reis was de tijd van haar leven. Altijd zal de gedachte aan de tijd in de ruimte haar hemelsbreed gezelschap blijven houden.

Niet veel jaren later had ze een onderzoek ingepland. Altijd al benieuwd geweest naar het water op mars. Met de maanreis in gedachten heeft ze zichzelf zo ver kunnen zetten om ook richting mars te kunnen vliegen. Meer dan een jaar zou ze in de ruimte zijn, op weg naar mars, weer vertrouwd in een ruimtevoertuig. Ze was van plan haar onderzoek in 2 maanden te volbrengen, hopende dan het water gevonden te hebben en dit in kaart te brengen. Natuurlijk zal ze vertrekken met fotoapparatuur op zak. Het is inmiddels 5 uur in de ochtend, ze staat paraat voor vertrek. Het aanschieten van ruimtekleding kent ze. Wanneer ze het schip binnenstapt is er nog een ruimtevaarder aan boord. Hij begeidt haar, maar grotendeels kent ze zelf de weg en weet ze zich te redden.
Wanneer de landing nadert maken ze zich klaar voor het verlaten van het schip. Met een doffe plof komt het landigsgestel op mars terecht. Met één druk op de knop wordt het luik geopend en schuift de trap naar buiten. Met fotoapparatuur en alles wat maar nodig is gereed stappen ze uit. Één stap buiten gezet laat ze van schrik haar camera vallen. In duigen valt haar plan om als eerste een 360° panoramafoto te maken.
Na een paar keer diep zuchten wandelt ze verder richting de Mons Huygens. De 4,7 km hoge berg beklom ze! Na een tocht van bijna 10 kilometer, met alle bloed zweet en tranen van dien, was ze blij dat ze de top behaald had. Meer gericht op het doel wat ze wilde bereiken trok ze verder op weg naar water. Eerst rustig abseilen van de berg en dan langs de voet van de berg lopen. Ze kwam van alles tegen, maar het was verre weg van water. Het andere bemanningslid van het ruimtevoertuig hield haar gezelschap. Hij hielp mee zoeken naar water. Na ruim een half uur gelopen te hebben struikelden ze over een marsosapien. Een hoge piep volgde, hun oren suisden en al dat geluid kwam van dat kleine bewegende dingetje af! Even later kwamen ze ook van achter, een hele invasie marsosapiens. Ze waren met honderden. Teentjes hadden ze, handjes, oogjes en neusjes. Groene mensen leken het, maar dan op miniatuurformaat. Het piepte en krioelde en op dat moment baalde ze er verschrikkelijk van dat ze geen apparatuur meer over had om beeldopnamen te maken. De satellieten die er stonden brachten uitkomst, ze waren een aantal kilometer van ze verwijderd maar zo hard als ze kon haastte ze zich richting de dichtstbijzijnde satteliet en stuurde hem de goede richting in. Het lukte ze de satelliet het beeld vast te laten leggen, maar nog steeds was het water niet gevonden. Hun instict bracht uitkomst, waar leven was, was water! Ze liepen in de richting die de kleine mensjes op gingen, zij waren inmiddels gevlucht bij de komst van de satelliet. Nog geen paar meter lopen… water! Een plas achter de bergen, een heel dorp! Alle figuurtjes druk in de weer, boodschapppen halen, richting school fietsen. Wonderlijk dat er een heel leven wordt geleden op een ander hemellichaam.
Nadat ze deze ontdekking had gedaan is ze weer terug gerezen naar Nederland. Die reis liep voorspoedig maar haar verdere leven lang zou niet meer hetzelfde zijn als ervoor.

Maandag 16 september is het, voordat ze naar school vertrekt bladert ze nog een laatste keer het familiefotoalbum door en stapt dan op de fiets…