Maandagochtend 9-11. Het woord ‘KNAL‘ doet het geen eer aan. Een enorm zware brom schudt de flat heen en weer. De ramen in mijn kozijn barsten in duizenden stukken. Een enorme druk doet mijn oren ploffen. Even lijkt het stil te worden. Alles wordt vaag. Alles wordt donker.

De smaak van bloed in mijn mond en een zware druk op me lichaam waken mij. Het is nog steeds donker en stil, doodstil. Ik probeer overeind te komen maar de druk op mijn lichaam is te zwaar. Of zijn mijn spieren te zwak. Hoe lang lig ik hier eigenlijk al? Welke dag is het? Wat is er gebeurd? Het gebeurde zo snel. Nog steeds helemaal stil. Ik lag op de bank, totdat… Die knal. Wat zou het geweest zijn. De brokstukken, is… Is mijn flat opgeblazen?

Oh nee, het is natuurlijk 9-11. Maar wat doen terroristen nou in Hengelo? Wat voor zin heeft dit gehad? Of was het misschien een complot van de woningbouw. De flats werden binnenkort gesloopt. Natuurlijk moeten ze wel iedereen uitkopen. Was dit het dan waard? In mijn gebouw zijn 6 woningen keer € 5.000,-. Dertigduizend  eurie of een bommetje erop.
Goedkoop bommetje dan…

Wordt vervolgd….

Ik voel het puin op me verschuiven. Het ene stuk steen duwt het andere over mijn ledematen. Ik voel de druk toenemen. Mijn botten in mijn armen en benen voelen broos. Ineens branden mijn ogen. Het daglicht verblindt mij. Ik word overeind getrokken. Al snel zak ik door mijn benen. Geen kracht om mezelf overeind te houden.

Even probeer ik weer alles op een rijtje te krijgen. Mijn flat, wat is er gebeurd? Alles is nog wazig en ik zie alleen silhouetten. Een piramide van puin. Een inktvlek wat het silhouet van een mens moet zijn. Dit geanimeerde snotje zou zelfs Freud niet kunnen recht lullen. Iemand staat tegen me aan te praten. Ik zie het aan zijn lichaamstaal. Ik versta hem niet. Ik hoor nog steeds niet. Weer wordt het langzaam donker.