VetGaar.nl

Afbeelding met dank aan Youri Jacobs

De herrie uit de machinekamer naast me maakt me wakker. Elke dreun voelt als een klap van de man met de hamer tegen m’n kop aan. De sensor in mijn kamer merkt dat ik wakker ben en begint langzaam het licht sterker te maken. De schaduwen van de lege bierblikjes en pizzadozen doen denken aan een zonsopkomst op aarde. God, wat mis ik de aarde. Was ik maar thuis.

Nog vier maanden… “Nog vier maanden op deze gewichtlose zandbak” troost ik mezelf. De broedcel was al voor verwarmd. Ik nam plaats op de koude tafel. Al die techniek maar een voorverwarmde ligplaat zit er nog steeds niet in. Dat klote gekoloniseer op Mars kost bakken met geld en nu lig ik al weer met m’n blote reet op die plank. Agh, nog maar vier maanden.

Ik ging op mijn buik liggen en hoorde dat de scanner me alweer herkend heeft. De robotarm kwam in beweging en plaatste de naald boven mijn rug. Langzaam hoorde ik de arm mijn ruggengraat benaderen. Het zoemend geluid kon ik al mee nurrien als mijn favoriete muziek. De naald lag bovenop mijn huid en begon langzaam maar zeker zijn weg te graven naar de botten schijfjes die mijn rug overeind houdt.

Een kwartier later begon ik me weer een beetje mens te voelen. Terwijl ik aan mijn kop koffie zat in mijn badjas zag ik door het glas hoe mijn kloon-voor-de-dag opgebouwd werd. De botten, spieren en organen waren al gedaan. De huid werd als een omgekeerd striptease on hem heen gewikkeld. Tot slot twee glazige oogies die een doodse kille blik uitstraalde.

Ik klom in de vrachtwagen waarmee ik mijn dagelijkse ronde doe. Al twee jaar. Twee jaar, acht maanden en een dag. Het luik van de garage ging open. Zoals elke dag kreeg ik een misselijk gevoel in mijn maag. Rondrijden op de maan in een vrachtwagen. Alsof je gewichteloos ondersteboven aan het plafond hangt.

LinkedIn