VetGaar.nl

Het leven van een dikke man is niet alleen maar rozengeur en manenschijn zoals iedereen denkt. En obesitas mag dan wel klinken als een luxegoed maar nee, het is niet altijd even prettig om wat extra kilo’s met je mee te torsen.

Een litertje of drie weg zweten na een retourtje brievenbus zal over komen als een positieve bijkomstigheid maar ook dat gaat mij steeds meer tegen staan. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de maximaal vijf minuten die ik wekelijks mee kan doen met mijn voetbalteam omdat ik anders op de intensive care beland.

Ik heb het zwaar, heel zwaar. Waar ik door de maatschappij gezien wordt als een hedendaagse Adonis, een verpersoonlijking van de welvaartsstaat, heb ik moeite met mijn nieuw verworven roem. De vrouwen zijn niet van mij af te slaan, ik sta handtekeningen uit te delen bij de McDonalds en overal waar ik kom willen mensen iets van mij. Ik weet nu hoe Michael Jackson zich gevoeld moet hebben tijdens zijn leven en ik begrijp ook hoe hij zo gestoord is geworden. Ik ga in ieder geval dezelfde kant op als dit zo doorgaat.

Ik wil weer terug naar die tijd dat mensen niet naast mij wilden zitten in de trein omdat ik zo erg zweette en geen ruimte voor ze over liet. Ik wil weer ieder weekend een blauwtje lopen in de kroeg bij een of ander ranzig mokkel en ik verlang terug naar de tijd dat het kassa-meisje bij de supermarkt mij een afkeurende blik toonde als ik mijn zakken chips en cola-voorraad op de band deponeerde.

Het uitblijven van mijn maandelijkse dieet pogingen hebben een leegte achtergelaten en voor de 23e keer een sportschool aanmelding op de bus te doen en er dan nooit langs gaan is mijn droomwens.

Maatschappij, ik smeek je, ga je vergapen aan mooie mode-poppetjes, aan strakke sixpackjes in plaats van mijn bier tonnetje, en aan zonnebank bruine George Clooney’s. Laat mij lekker dik zijn!