VetGaar.nl

Te vroeg om te lunchen. Te laat om te ontbijten. Een brullend buikje om half 12. De laatste tijd word ik vaker en vaker bij de snackbar gesignaleerd. En wat er allemaal gebeurd in zo’n snackbar. Elk frituurhok is een eigen universum. Geweld, luiheid, liefde en ziektebeelden vullen hier het frituurvet.

Snackbar Ine lag er verlaten bij. Het was een drukke dag geweest. “We moeten binnenkort maar wat meer spullen inslaan schat”, zei Robert. Er lagen nog een paar kroketten en de frikadellen waren allemaal op. Ine reageerde pas een paar seconde later. Het leek wel alsof ze even buiten haarzelf was. Nadat Robert zijn woorden tot haar doorgedrongen waren tilde ze haar hoofd uit haar handen. “We hebben in ieder geval nog genoeg patat” grapte ze. Youri de stagiaire had veel te veel besteld. In plaats van vijf zakken maar liefst 50.

Robert wringt de vaatdoek uit boven de emmer met sop. Ine liep naar hem toe. Ze omhelsde hem. “Wat een dag” zuchtte ze in zijn oor. “Ja, we gaan zo naar” *TRINGELING*. Er kwam een man de snackbar binnen. Ine haar handen schoten uit elkaar als een elastiekje waar teveel druk op staat. “Sorry meneer, we zijn gesloten” sprak ze vriendelijk terwijl ze op de man afliep. Een vermoeide blik keek haar aan. Of hij even gebruik mocht maken van het toilet. Hij vroeg het haar zo beleefd dat ze daar nog wel even op kon wachten.

Robert keek haar aan en ze barstte beide in lachen uit toen de man de deur achter zich dichttrok. Ze waren al een tijd niet meer ‘intiem’ geweest. Beide te druk, te moe en teveel stress. Het voelde weer als vroeger. Toen het leven nog simpel was. De vlinders kwamen weer naar boven. Ine dacht terug aan hun vakantie op Curaçao. Drie weken in de zon. De mooie stranden. Het lekkere eten.

Het was daar waar hun verliefdheid in “houden van” groeide. Hun relatie groeide uit tot het mooiste in hun leven. Niks maakte meer uit. Werk, vrienden, familie… Ze hadden alleen nog oog voor elkaar. Samen liggen op het witte strand, ‘s avonds heerlijk romantisch uit eten. Het was werkelijk hemels. En de nachten waren de mooiste uit hun leven. Intiem in elkaar verworven onder de dekens.

“Waar zit je helemaal met je hoofd?” vroeg Robert aan Ine, terwijl hij op haar afliep. Voordat ze kon antwoorden omhelsde hij haar weer. Hij kuste haar op haar wang. Langzaam schoof hij door met zijn lippen naar haar oor. Ze kreeg meteen kippenvel op haar armen. Haar armen om zijn heupen kregen een fermere grip. Ze keken elkaar aan en wisten beide hoe laat het was. De vlam was ontwaakt. Ze liepen de snackbar uit, sloten achter zich af en sprongen in de auto en reden naar het Dwaalbos.

Het Dwaalbos is een bos vlakbij hun ouderlijk huis. Ze speelde er vroeger altijd vaak. Toen ze tieners waren gebruikte ze het bos voor andere dingen. Toen Robert zijn rijbewijs had kwamen ze hier vaak ‘s nachts in de auto van zijn vader. Spannende nachten waren dat. Nadat hij met zijn gehaktstaaf haar kaassoufflé vol mayonaise had gestoken stapte ze weer in de auto. Ze reden naar huis en lieten zich al snel gezamenlijk op het bed neerploffen. Ze knuffelden nog wat.

Toen vroeg Robert aan Ine: “Shit, zit die man nog op het toilet?”. “KUT!” zei Ine.