VetGaar.nl

Ik ben geïrriteerd. En misschien ben ik zelfs wel boos. Maar ik haat niet. Ik wil niet haten! Ik haat haten namelijk. Haat is niet goed voor je, het vreet je op, het is een obsessie. Als je haat kun je aan weinig anders meer denken dan je haat voor dat of diegene die je haat.

Daarom haat ik haat.

De paradox waarin ik daardoor gevangen zit lijkt mij overduidelijk. Een tragisch gevalletje ‘vicieuze cirkel’. Niet te verwarren met het ‘kip-ei verhaal’. Mijn obsessieve haat vergt al mijn energie en het vreet mij van binnenuit op.

Maar wacht even, het wordt nog erger. Sinds kort haat ik namelijk dat ik haat haat. Omdat ik de uitzichtloosheid van deze nieuwe situatie al van verre aan zag komen, heb ik besloten mijn haat te accepteren. Ik laat me gaan. Ik haat de haat niet langer. Ik dompel mezelf onder in een bad met haat en zo doop ik mezelf. Herboren als hater.

Vanaf nu zal ik van alles uit de grond van mijn hart hartgrondig haten! Mijn haat zal niets of niemand ontzien. Vrouwen, kinderen, ja zelfs puppies zullen het moeten ontgelden. IK HAAT.

En dat allemaal door die voicemail van ene ‘Keshondra’ van vanochtend. Of ik wel wist dat ‘haar poekie nog steeds foetsie is’. Ik haat ‘Hi!’. Morgen zeg ik m’n abonnement op.