VetGaar.nl

Al reeds 2 jaar mag ik mij trotse eigenaar noemen van een seizoenkaart bij een van de grotere clubs in Nederland. Samen met 24.000 andere supporters begeef ik mij tweewekelijks naar het stadion om de lokale FC aan te moedigen.

Maar wat voor mij vroeger een jongensdroom was, viel na het bemannen van mijn (eigen stoel) als een kaartenhuis in elkaar. Mensen op straat, winkels, de bakker van mij part in de bus, zijn nietszeggende mensen die je alleen aankijken en alle gedachtes die er door hun hoofd schieten lekker voor zich houden.

Waarom kan dit niet in een stadion? Waarom moeten mensen dan wel zeggen/schreeuwen wat ze denken, opbouwend kun je het niet noemen, onderbouwd nog minder. Wanneer het eerste fluitsignaal is gevloten, barst er bij mensen om mij heen een vulkaan van opgekropte kritiek los die niet voor de 90ste minuut te stoppen is. De overdag zo vriendelijke mensen gooien de grootste stront over spelers en mede supporters heen. BAH! Niemand kan ooit wat goed doen in een stadion.

Waar is de tijd gebleven waar je naast elkaar stond en alleen met de liederen meezingt die uit het vak van de harde kern geopperd werd. Waarom heeft iedereen tegenwoordig een eigen mening. Voetbal: Sport nummer 1! Ik hoop niet dat dit een reflectie is van de maatschappij die nog komen gaat.

Hey bakker! Met je dikke kop, scoor mij verdomme is een tijgerbrood! Zakkenvuller!

Goedemiddag.