Ik ben net klaar met werken. Het was een drukke dag en ik ga twee deuren verder naar het enige café in de stad waar ze Grolsch hebben. Ik ga zitten en Sem komt naar me toe.
”Biertje?” vraagt hij en noteert het al op z’n kastje.
”Lekker.” zeg ik en ga onderuit zitten. Ik pak m’n verkreukelde pakje sigaretten uit m’n broekzak en steek er één op. Na een minuut komt Sem weer naar buiten en zet het biertje voor me neer.
”Dankje.” zeg ik en neem een slok.
”Was het druk?” vraagt hij.
”Redelijk voor een zaterdag.” zeg ik en zet m’n glas neer. Hij loopt verder het terras op en helpt andere mensen. Aan het tafeltje zit een oudere man aan de lente bok. Ik knik naar hem en hij knikt terug. Een dame van mijn leeftijd kijkt over het terras, kijkt naar de lege stoel naast mij en komt mijn kant uit.
”Mag ik?” vraagt ze wanneer ze bij m’n tafel staat.
”’Natuurlijk.” zeg ik en schuif de stoel naar achteren. Ze gaat zitten en wacht op Sem. Hij neemt uiteindelijk haar bestelling op en even later zit ze aan een witte wijn.
”Lekker weer.” zegt ze en neemt een slok.
”Zeker. Goed weer voor een terras.” zeg ik en neem ook een slok bier. We zitten zwijgend aan de alcohol en ik rook nog twee sigaretten wanneer Sem weer bij ons komt.
”Wil je nog iets?” vraagt de dame.
”Nee, dankje. Ik moet zo weg.” zeg ik.
”Voor mij nog een wijntje.” zegt ze tegen Sem. Ze staat op en loopt naar binnen. Waarschijnlijk om even naar de wc te gaan.
”Je mist een kans.” zegt de oude man naast me.
”Hoe bedoelt u?”
”Wanneer was de laatste keer dat een dame je een biertje aanbood?”
”De laatste keer dat dat gebeurde werd het niks.” zeg ik en wil een nieuwe sigaret opsteken.
”Blijf niet in het verleden hangen. Ik heb geen andere vrouw aangeraakt nadat m’n schoolliefde me verliet voor een ander. Ik had nog altijd de hoop dat ze terugkwam.”
”Het is gecompliceerd.” verdedig ik mezelf.
”Nee, jij maakt het gecompliceerd. Neem het biertje aan, blijf.”
”Maar ik moet nog schrijven, email beantwoorden en zaken regelen.”
”Het is een mooie dag.” zegt de oude man. ”Geniet van de kansen die je krijgt.”
Ik zeg er niks op terug en denk na over wat de man zei. De dame komt weer naar buiten en gaat zitten.
”Ik denk dat ik nog wel even kan blijven.” zeg ik en roep Sem bij me.
”Dat zou gezellig zijn.” zegt ze. Sem komt aan de tafel en ik bestel nog een biertje.
”Dus, wat brengt jou hier op deze dag?”
”Familie bezoek. En jij?”
”Werk.” zeg ik en wijs naar het gebouw waar ik werk.
”Ik vind je het type voor de bediening.”
”Helaas. Keuken.”
”Maar je hebt ooit wel achter de bar gewerkt of in de bediening.”
”Dat klopt.”
”Raad eens wat ik doe.”
”Makkelijk. Je bent een student.” ze knikt. ”Je speelt gitaar en je bent linkshandig.”
”Oké, dat van studeren begrijp ik nog. Maar hoe weet je dat ik gitaar speel?”
”Je nagels aan je linkerhand zijn lang, aan je rechterhand zijn ze kort.” ik laat mijn nagels zien.
”Indrukwekkend. Doe je dat trucje bij alle mensen die bij je aan tafel gaan zitten?”
”Alleen bij degene die me een biertje aanbieden.” zeg ik. Sem zet het biertje voor me neer en ik houd hem omhoog. ”Proost.” zeg ik.
”Proost.” zegt ze en we nemen beide een slok.

Ik sta bij het camping entertainment. Samen met Arthur, de buurman van m’n vader en vader van Sascha. De kinderen staan in een kring met de ouders er achter. Wij staan op vijftien meter afstand bij een paal waar ik op leun. Ver genoeg om niet betrokken te worden, dichtbij genoeg om alles te horen. Het entertainment stelt de kinderen wat vragen en willen de ouders er bij betrekken.
”Het is tijd om te gaan.” zegt Arthur en neemt een trek van z’n sigaret.
”Nee, we staan op een goede afstand.” zeg ik.
”We hebben gehoord dat de papa’s en mama’s goed kunnen dansen.” zegt één van de dames van het entertainment.
”Het is tijd om te gaan.” zegt Arthur weer, hij klinkt serieus dit keer.
”He, ik ben geen papa. Dit is precies de reden waarom ik niet alleen met Sascha ben gegaan.” zeg ik en steek een sigaret op. Het entertainment komt onze kant op.
”Het is tijd om te gaan.” zegt hij dringend en we draaien ons om. Met ons zijn nog een paar ouders die er geen zin in hebben.
”Je bent ook zo’n watje he.” zeg ik en neem een trek van m’n sigaret.
”Ik ben zo’n slechte vader.” zegt Arthur. ”Mijn papa staat… waar is hij nou.” zegt hij en ik moet lachen.
”Jarenlang zal Sascha dit onthouden. Wanneer hij eenentwintig is en jij iets van hem nodig hebt zal hij zeggen; jij hebt me toen alleen gelaten, ik zal het je nooit vergeven.” we moeten lachen.
”Als Kelly er nou was dan deed ik mee.”
”Daar heb je het de hele tijd al over. Wie is dat?”
”Dat was ook één van entertainment, mooie meid, leuke meid. Ik ben der achternaam vergeten.”
”Als je er op komt mag je het mij wel laten weten.” zeg ik. Arthur kijkt een keer achterom naar z’n kind. Ik kijk ook en zie hem vrolijk dansen.
”Zal ik doen.”

We komen aan bij de caravan van m’n vader waar iedereen nog zit. Ik vertel het verhaal van zo even en ze moeten lachen.
”Ik bleef maar zeggen. Het is geen Kelly.” zegt Arthur en ze moeten nog harder lachen. Ik pak m’n biertje van tafel en neem een slok. De hond komt naar me toe met een bal in z’n bek, laat het voor m’n schoenen vallen en doet een paar stappen naar achteren. Ik trap de bal weg en de hond rent er achter aan. Z’n kop gaat naar beneden, z’n bek open en hij maakt een koprol over de bal heen. Hij gaat weer op z’n poten staan en pakt de bal. Het kijkt om zich heen, alsof hij bang is dat iemand hem gezien heeft. Ik krijg een glimlach op m’n gezicht. Ik kan wel wennen aan dit camping leven

Ik zit alleen op de bank. Het is weekend en mijn plan is om zo min mogelijk te doen. Pizza’s, bier en films. Even niet schrijven, even vrij van de eeuwige creativiteit. Kleine ideeën schrijf ik op in m’n telefoon om maandag weer te beginnen met schrijven. De hond is het weekend bij m’n moeder, ik wil echt zo min mogelijk doen. Ik hoor gerommel bij de poort, na een paar seconden wordt er op de deurbel gedrukt. Een jazz toon klinkt door het huis. Ik sta op en loop naar de voordeur, doe die open en Mark en Guus staan voor m’n neus.
”Wat een verrassing.” zeg ik en laat ze binnen. Guus heeft een kratje bier vast en geeft die aan mij.
”Ik hoop dat je bier hebt koud staan?” zegt hij en we lopen naar de woonkamer.
”Natuurlijk.” zeg ik en zet het kratje in de voorraadkast waar ook de koelkast staan. M’n vrienden ploffen neer op de bank. Ik haal drie biertjes uit de koelkast en zet ze op tafel. We maken ze open met onze aanstekers en bijna tegelijk nemen we een slok.
”Dus. Ik las dat je helemaal niks ging doen.” zegt Mark.
”Inderdaad. Het einde van de maand dus moet een op het geld letten.”
”Hier hetzelfde.” zegt Guus.
”Vertel eens. Hoe zit het met die ene dame?” vraagt Mark.
”Zullen we het daar niet over hebben?” zeg ik en steek een sigaret op. ”Als je wat te bikken wilt moet je maar even in de kast kijken.” zeg ik tegen Guus die meteen opstaat en naar de kast loopt. ”Zet meteen even de muziek aan.” zeg ik tegen hem en hij zet de muziek aan. Door de speakers klinkt het album van Hugh Laurie. Ik heb het net ontdekt en ben er helemaal verslaafd aan.
”Wie is dit?” vraagt Mark.
”Hugh Laurie. Ik denk dat jullie het wel mooi vinden.”
”Maar even terug over die dame.”
”Nee. Ik doe niks.” zeg ik en hij kijkt afgetroefd. Ze willen altijd dat ik actie onderneem. Ik ben meer het type dat achterover leunt en afwacht in deze situaties.
”Ik vind het laf.” zegt Guus, recht voor z’n raap zoals hij is. Hij heeft een zak chips in z’n hand.
”Jij wist niet eens wat je moest doen toen je je vriendin ontmoette.”
”Touché.” zegt Guus en gaat weer zitten.
”Schuif eens op.” zeg ik en Guus staat op. Ik ga in mijn hoek van de bank liggen en zet het biertje in de vensterbank.
”Ligt meneer comfortabel?” vraagt hij plagend.
”Heerlijk. Er ligt wel salsa in de koelkast als je dat erbij wilt.”
”Jij denkt ook aan alles he.” zegt Guus en staat weer op.
”Ga je echt niks doen?” vraagt Mark.
”Mijn god, luister je niet? Ken je me niet? Nee, ik ga echt niks doen.” zeg ik en neem een slok bier.
”Je zegt altijd dat je risico’s moet nemen. Vol er voor gaan als je iets wilt.”
”En soms is het belangrijk dat je weet wanneer je gas terug moet nemen en moet afwachten.”
”Ik weet het niet.” zegt Guus vanuit de keuken.
”Wat niet?” zeg ik.
”Gewoon. Het was toch overduidelijk. En vanuit het niets, zo ineens boem.”
”Ja. Ik heb m’n halve voorraad pijptabak erdoor gerookt.”
”Ik snap het niet.” zegt Mark.
”Altijd wanneer ik moet nadenken steek ik m’n pijp op.”
”Je rookt pijp?” vraagt hij verbaast.
”Ja. Heerlijk.”
”Is dat niet een beetje voor ouwe lullen?”
”Jij dan met je om negen uur naar bed.”
”Touché.” zegt hij en neemt een slok bier.
”Toch ben je een ouwe lul en laf.” zegt Guus en gaat weer zitten.

”Je begrijpt het niet! Ik schrijf over de spontaniteit tussen twee personen. Het loopt altijd goed af. Dus waarom, ik vraag je waarom is het mij dan nog nooit overkomen!?” schreeuw ik tegen Guus. Hij schrikt van m’n reactie. Dit is de eerste keer dat hij me zo woedend heeft gezien.
”Ik denk dat je iets te veel op hebt.” zegt hij. Ik sta op en ga dreigend over hem heen staan. Ik zie hem wegkruipen in de bank.
”Ik heb geen druppel op. Ik ben het zat. Altijd maar over die liefde te schrijven en er zelf niks aan over te houden.”
”En je boeken dan? Dat gaat niet over liefde.”
”Uiteindelijk gaat alles over liefde.” zeg ik rustiger.
”Luister. Je hebt veel meegemaakt, misschien moet je dat eerst verwerken voordat je gaat hopen op de liefde.”
”Lik m’n reet! Je doet net alsof ik niks aankan!”
”Dat is helemaal niet zo. Ik heb het beste met je voor!” het is de eerste keer dat ik Guus z’n stem hoor verheffen. Tenminste, de enige keer dat er geen voetbal op tv is.
”Als je het beste met me voor hebt waarom lul je dan uit je nek! Je zegt altijd dat ik teveel op heb en luistert nooit eens naar me!”
”Omdat ik niet je vriendin ben en je hebt ook altijd teveel op. Waarom denk je dat geen enkele meid met je wil praten in het café!? Je schuift het ene na het andere biertje naar binnen en blaast dan uit de hoogte wat voor een goede schrijver je wel niet bent terwijl je nog te bang bent om je boek naar de uitgever te sturen!”
”Val dood.” zeg ik en loop naar de keuken.
”Je bent gewoon bang voor de waarheid. En jij denkt dat je klaar bent voor een vriendin?”
”Jij dan. Alsof jij klaar bent voor een vriendin. Je weet romantiek nog niet eens te vinden als het voor je neus komt. Ik ben het zat jou te helpen!”
”Dan help je toch niet! Blijf maar zwelgen in je zelfmedelijden. Net als bij Isabelle!” ik stamp terug uit de keuken en sla Guus in z’n gezicht met m’n vuist. Hij valt neer op de bank.
”Dat was onder de gordel.” Guus komt weer overeind en haalt uit, ik buk en geef hem stomp in z’n buik. ”Ik zat met mezelf in de knoop, zij maakte het uit en het enige waar jij mee aan kwam zetten was een fles drank. Ik had een vriend nodig!” schreeuw ik en gooi hem op de bank.
”Als je toch zo over me denkt wat doe ik dan nog hier!” schreeuwt hij en pakt m’n gebalde vuist vast. Ik kijk naar hem, hij heeft een gescheurde lip. M’n ogen worden groot en ik vind spontaan een innerlijke rust.
”Je bent mijn enige vriend waar ik m’n leven aan toevertrouw.” zeg ik en ga van hem af.
Even later zitten we aan het bier. We hebben het niet over wat er is gebeurd, hij doet z’n arm om m’n schouder.
”Wat is er nou echt aan de hand?” vraagt hij kalm.
”Ik vraag me alleen af wanneer mijn tijd komt.”
”Jouw tijd komt wel. Tot die tijd mag je mij helpen in m’n relatie.” grapt hij. Ik lach ook en we proostten.