Hoe afschuwelijk. De mens met de eeuwige glimlach. Die overal om lachen om het flauwste grapje om de domste opmerking of nog erger, om zichzelf.
De mens met de eeuwige glimlach. Ik haat… nee, ik verafschuw dat soort mensen.
Ze lachen echt om alles, maar dan ook om alles. Willen bij iedereen geliefd zijn en praten vaak met een, tot op het bot, irritant toontje wanneer je met ze praat. Bij hun bazen likken ze zichzelf een plek omhoog want o wee als de baas je niet mag. Wat moet je dan?
Ik ken er meerdere en ik moet er niet aan denken met die figuren een hele dag vast te zitten in een lift. Ik als cynische pessimist met die fleurige fluiters. En dan denken ze ook nog dat ik behoefte hem aan een zoetsappig gesprek. Het is maandag en ik heb er geen zin in, dit is de enige dag in de week dat mijn humeur zo laag bij de grond ligt dat ik er bijna over struikel. Mijn humeur is zo slecht dat er een waas van duisternis om me heen zweeft en elk fluitend vogeltje de mond snoert, elke uv straal tegenhoudt.

Toegegeven, ik was ook iemand die altijd lachte. Het was mijn masker, mijn manier van met de mensen omgaan. Blijven lachen, dan stellen ze geen vragen. Niet de intentie om bij iedereen in het goede boekje te staan. Gewoon maskeren die handel. Don’t ask, don’t tell.
Ik zou niet weten wanneer dat masker is gevallen maar ineens was het daar. De cynische, pessimistische, sarcastische ik. Zo ineens, van je poef! En daar was ie.

Ik zeg niet dat alle mensen zoals mij moeten worden, sterker nog, ik moedig ze aan tegen het leven de lachen en de positieve kanten van alles te zien. Je moet alleen niet te ver doordraven in je ideeën en niet met de eeuwige glimlach lopen. Ik bijvoorbeeld wil best mijn vrienden helpen met problemen, maar op mijn manier. Die zal niet iedereen even bevallen, maar fuck it. Mij zul je nooit betrappen op dat begrijpende toontje. Ik zal hooguit wat te drinken aanbieden en je vragen te vertellen wat het probleem is. Ik zal dan zeggen hoe ik er tegen aan kijk als buitenstaander om vervolgens een advies te geven waarmee je het maar zult moeten doen.
Nee, mij zul je niet meer betrappen op de eeuwige glimlach, dat begrijpende toontje. Mocht je het wel doen mag je me op je aller hardst in m’n ballen trappen en schreeuwen ”Verrader, verrader!!”

HENGELO – Philip Wallage, hoofdredacteur van deze site, heeft vandaag bevestigd bevriend te zijn met Rowan Stroo via Facebook.com. In een korte email aan Stroo verklaarde Facebook: “Philip heeft bevestigd dat jullie vrienden zijn op Facebook”.

Hiermee komt er een einde aan de jarenlange speculatie over de status van de relatie tussen de twee mannen. Deze werd al sinds begin jaren ’90 als ondefinieerbaar beschouwd. Nu er dan toch een label op de verbintenis geplakt kan worden is Stroo opgelucht. “Ik dacht niet dat het ooit nog zou gebeuren. Zelf beschouw ik Philip al langere tijd als vriend. Maar zoiets moet natuurlijk wel van twee kanten komen.” laat de lichtelijk emotionele vriend van Wallage desgevraagd weten.

De heer Wallage was persoonlijk niet bereikbaar voor enig commentaar. “Zo te horen zit hij te mastruberen op de WC”, liet een onbekende woordvoerder weten.

Waarom lopen er zoveel mensen met een neppe glimlach die ze niet menen. Alsof ze heerlijk vrolijk zijn en alles perfect voor elkaar hebben. Terwijl ze heel goed weten dat hun vriend vreemdgaat, z’n dochter de hele stad al heeft geneukt en dat ze zichzelf verloochenen. Zodra iemand anders chagrijnig is en het laat zien is het dan niet goed. Dan denken ze met hun ‘gezag’ je te pakken te nemen. Na 7,5 maand heel veel alleen te hebben gezeten doet het niks met me.
Hun nep glimlach, gadverdamme! Maar zodra je ze confronteert met hun nep glimlach en hun wereld die bestaat uit suiker en eenhoorns, flippen ze de pan uit. Smerige laag uitgesneden wezens. Wat als ik niet vrolijk wil doen, wat als ik me niet anders wil voordoen dan hoe ik me voel. Wat willen ze er aan doen? Het enige wat ze kunnen is niks vergeleken met wat ik heb meegemaakt.
Hun altijd positieve instelling en altijd maar praten. Fuck you! Als iemand met een geweer op je kop staat ga je toch ook niet praten. Nee, die mensen zouden dan meteen doodgaan en mensen zoals ik. Mensen die gewoon zeggen wat ze denken, laten zien hoe ze zich voelen. Die mensen zullen het geweer afpakken, in de voet van de ander schieten en dan op z’n gezicht pissen. Gewoon omdat het kan, omdat ze weten hoe je moet handelen.
Met je nep glimlach, je nep vrolijkheid en je verborgen problemen. Blijf jezelf maar verloochenen, blijf je maar verstoppen. Uiteindelijk word je net als mij, een mens die z’n gevoel laat zien!

Het is schijt irritant. Elke keer als ik moet schijten, is er een schoonmaker in de toiletruimte. Hij heeft wel het uniform aan van een schoonmaker maar hij is daar altijd. Die smerige baarddragende, slijm ophoestende, shag rokende, stinkende rat. Ik wil echt mijn gebalde vuist in zijn oude, kalende kop steken. Misschien is het niet eens een schoonmaker maar een smeerlap.

Zit ik rustig mijn Autoweek te lezen en ik zie pleepapier op de grond liggen, gewoon een zooi. Zie ik zijn schoen onder mijn deur langskomen. “Kom er eens uit!” schreeuwt’ie. Dikke vette pech dus want ik ben nog niet klaar. Ik wil gewoon lekker mijn tijdschriftje lezen, alles lekker laten hangen en bungelen. Ik word er echt pissig van. Ik wil gewoon rustig, zorgeloos kunnen poepen. Geen geluid van mensen die langs de deur lopen. Mij maakt het niks uit als er op een gegeven moment een “Ploep!” of een  “Plons!” geluid ontstaat, als hun dat maar niet horen!

Ik had mijn bruine vriend gewoon weer uit de pot moeten halen en het over zijn schoen moeten smeren. Of over het muurtje heen gooien als een aap. Daar gaat mijn Tortilla’s van gisteravond.

Genieten, ho maar! Ik kon het ook niet meer. Ik moest hem gewoon door midden hakken en weggaan. Helemaal geen eigenwaarde. Met zijn handschoenen, sprays en karretje. En dat karretje parkeert hij ook elke keer tussen de deur van de toiletruimte en de gang. Dus als je al zit te schijten, kun je gewoon niet meer omdat je het gevoel hebt dat al je collega’s het horen.