Sam zat aan de eettafel lasagne te eten toen de deurbel ging. Hij deed open en het was Jack, z’n beste vriend die hij al het langste kende, staan.
”Jack, vanwaar dit onverwachte bezoek?”
”Ik was in de buurt en had je al een tijd niet gezien dus ik dacht, laat ik eens langswippen.”
”Kom er in.” zei Sam en deed de deur verder open. Jack stapte het huis binnen, hing z’n jas op en liep de kamer binnen.
”Je was nog aan het eten zie ik.”
”Ja, moet je ook wat?”
”Lasagne, ja lekker.” Sam liep naar de keuken en schepte Jack een bord op, zette het op tafel neer en ging weer zitten.
”Smakelijk.” zei Sam en at verder.
”Ja, smakelijk.” Jack nam een hap. ”Dit is lekker.” zei hij met volle mond. Sam glimlachte. Ze aten door en toen ze beiden hun bord leeg hadden staken ze een sigaret op.
”Hoe staat het met je boek?” vroeg Jack.
”Het vordert. Ben net de honderd gepasseerd.”
”Vandaag?”
”Ja, vlak voor het eten. Ik was van plan even de kroeg in de gaan maar toen begon het te sneeuwen.”
”Ja, het is slecht weer.” zei Jack en nam een trek van z’n sigaret.
”We kunnen hier een flesje doen.”
”Bier neem ik aan.”
”Ja, bier. Heb de koelkast volstaan.”
”Lijkt me een goed idee.”
”Maar hoezo was je in de buurt dan?”
”Ik kwam van het station, ben naar Jacqueline geweest in Hoevelaken. Toen ik terug kwam was m’n fiets gejat en ik dacht, laat ik maar naar huis lopen.”
”En je dacht er niet aan om met de bus te gaan.”
”Jawel, heel even. Het leek me wel lekker om door de sneeuw te lopen.”
”Juist ja. Nou, je bent hier en we trekken een biertje open.” Sam stond op en liep daar het opberghok waar hij een koelkast had staan speciaal voor bier, pakte twee biertjes en opende ze met z’n aansteker. Hij zette een biertje voor Jack neer en ze verplaatsten zich naar de bank. Sam zat in z’n vaste hoek en Jack aan de andere kant. Hij zette de radio aan en nam een slok bier.
”Hoeveel pagina’s ga je nog schrijven?” vroeg Jack.
”Ik denk nog een stuk op honderd, honderdvijftig.”
”Heb je wel zoveel materiaal?”
”Ik heb al heel wat stukken geschreven die ik later in het boek plaats, allemaal nogal grote gebeurtenissen.”
”En je vult de tekst tussen die stukken gewoon met eindeloos gebrabbel?”
”Ik denk het wel. Misschien nog een kleine plotwending ofzo.” Jack nam een slok bier.
”Mag ik wat lezen dat je al hebt geschreven?”
”Natuurlijk, m’n laptop ligt op tafel. Ga maar lezen.” Jack stond op en liep naar de eettafel waar de laptop stond, opende het ding en zocht naar de stukken. Uiteindelijk vond hij ze en begon te lezen. Sam nam een slok bier en luisterde naar de radio. Na een halfuur was Jack klaar met alle stukken, knikte licht en stond op.
”Het lijkt me nu al een goed boek.” zei hij en ging weer op de bank zitten.
”Ik kan je de eerste honderd pagina’s wel sturen.” zei Sam.
”Lijkt me een goed idee.” Jack proostte met Sam en ze namen beide een slok bier.

Verjaardagen. Eindeloze discussies over welke dag ze elkaar voor het laatst zagen en wie er bij was. De drank vloeit als een rivier en met het uur worden de gesprekken serieuzer. Op het eind blijft de ‘Die Hard’ groep zitten en maken de restanten wijn en bier op. Je zou het de gezelligheid kunnen noemen die overblijft. Dat is mijn ervaring met verjaardagen althans. Normaal gesproken was ik de eerste die weg ging, maar dit keer niet. Omdat ik niet anders kon dat het gedoe maar af te wachten. Met een blanco geest er heen, vreemden ontmoeten om vervolgens je hele levensverhaal aan ze te moeten vertellen. Nouja, moeten… het was een keuze. Ik had ook de verbeterde versie kunnen vertellen, de versie vanuit m’n boek hoe m’n leven had moeten zijn. Dan had ik gezegd dat ik werkte in het café van m’n moeder en m’n vrienden regelmatig zag. Maar nee, ze wisten van m’n situatie af en waren nieuwsgierig naar de man over wie de verhalen gingen. Die hebben ze ontmoet. Het gebruikelijke ‘maar je komt zo normaal over’ en ‘ik vind dat je goed bezig bent’ kwamen langs. Het feest kwam op z’n einde en we vertrokken, het was 5 uur later, de tijd was voorbij gevlogen.
En daarna het andere feest, de zaterdagavond in de stad. Ik als enige aan de cola, de rest aan het bier. Ik weet niet of het kwam omdat ik nuchter was of omdat ik gewoon moe was maar de wereld leek anders. Mensen aan de bar die praten, een glas laten vallen, apart dansen en oude bekenden. Het normale riedeltje. Hoe is het met je en dan willen ze horen dat het goed gaat dus dat zeg je dan maar. Oude bekenden die je al 2 jaar niet hebt gezien, geen steek zijn veranderd en blij zijn je eindelijk weer te zien na al die verhalen en het vragen hoe het met je gaat. Een aangeschoten vriendin die niet vaak genoeg kan zeggen dat ze je echt begrijpt en onvoorwaardelijk van je houdt.
Ja, het was een zaterdag om niet snel te vergeten.

Volg je hart, gebruik je hoofd.
Dat staat op een reclamebord op een station. Ik vraag mezelf nu iets af. Hoe kan je je hart volgen en tegelijkertijd je hoofd gebruiken? Bij mij werkt het niet zo. Mijn hart is impulsief, maakt overhaaste beslissingen en vindt dat ik van alles moet doen. M’n hoofd daarentegen overdenkt alles eerst minimaal 3 keer en gaat dan pas over op actie, als er een actie van toepassing is. Dat is ook maar iets van het laatste jaar, maar toch het zit er wel in. Vindt mijn hart dat ik iets moet versturen dan wil m’n hoofd er mee wachten. Met drank op heeft m’n hoofd niks meer te zeggen en komt alles uit m’n hart. Daarom heb ik het verstuurd. Met een semi-dronken kop heb ik het verstuurd. Volg je hart, gebruik je hoofd. Afzonderlijk werkt het wel, geen probleem. Je krijgt een idee aangegeven door je hart, overdenkt het een paar keer, overweegt de opties de voor en nadelen en voila, resultaat. Actie. Ik vind het maar een aparte reclame maar het zet me wel aan het denken. Misschien moet ik iets meer m’n hart laten spreken en m’n hoofd af en toe wat rust gunnen.

Ik zie haar reflectie in het raam. Ze kijkt, net als ik zo even, uit het raam. Ze heeft lang donkerbruin krullend haar en voor zover ik kan zien bruine ogen. Ze lijkt moe en doet haar ogen even dicht. En ik omschrijf haar in mijn hoofd, de romanticus die ik ben.
We zitten samen in de trein, kennen elkaar niet. Ik bedenk een heel leven om haar heen, waar ze vandaan komt, wat ze gedaan heeft en waar ze naartoe gaat. Volgens mijn fantasie is ze bij vriendinnen geweest en bijgekletst op een terras van een grand café met heaters. Daar heeft ze een uur of 3 doorgebracht en gaat nu naar huis om daar nog een glaasje wijn te drinken voor de televisie en vervolgens gaat slapen. Ze moet uitstappen. In gedachten wens ik haar nog een fijne avond en stapt de trein uit. Nog een laatste blik en de trein rijdt alweer weg. Weer een leven erbij, weer een leven dat doorgaat.

Ze zit naast me. Dit keer met een koffer op wieltjes. Der bruine haar valt net over haar schouders en ze kijkt naar buiten. Ze ziet me niet, heeft geen besef van mijn bestaan en als ik zo er uit moet merkt ze het niet eens.
Ik neem het haar niet kwalijk. Nu bedenk ik me dat ze een lang weekend bij der ouders is geweest, weer praten met vriendinnen en zaterdag toch nog even de kroeg in geweest. Ze kijkt stil uit het raam en mijn fantasie slaat op hol. Ik wil weten wat ze heeft gedaan, waar ze naartoe gaan. Ik heb het lef niet te vragen wat ze heeft gedaan. Weer moet ze uitstappen en weer rijdt de trein verder.

Ze zit tegenover me, het enige dat ons scheidt zijn 2 stoelen. Ik kijk snel naar haar, vanuit m’n ooghoek. Door de opening van de stoelen kan ik haar ogen net zien. Ze zijn prachtig. Ik denk dat ze me niet zien, onze ogen ontmoeten elkaar niet, ze is druk in gesprek met haar vriendin. Ze lachen, dan fluisteren ze en lachen dan weer.
Ik kijk weer naar der. Ze schuift op en ik zie haar ogen niet meer, dan kijk ik uit het raam. Vanuit m’n ooghoek weer naar haar, maar zie haar nog steeds niet. Dan kijk ik door het raam en zie dat ze naar me kijkt. Haar ogen kijken snel weg. Ik krijg een kleine glimlach. Ze ziet me staan. Na al die ritten ziet ze me zitten, ze weet van mijn bestaan. Elke keer als ik naar der kijk in het raam, kijkt ze naar mij. Haar vriendin gaat anders zitten en ik voel haar ogen naar me kijken. Ik kijk snel in m’n telefoon en kan een glimlach niet onderdrukken. Ik hoop dat ze me aanspreekt, ik heb het lef niet. De trein stopt en ze stapt, samen met der vriendin, uit. Ik kijk door het raam en ze kijkt terug. Ik glimlach alleen maar, laat m’n hoofd achterover vallen en de trein rijdt verder.