VetGaar.nl

Verjaardagen. Eindeloze discussies over welke dag ze elkaar voor het laatst zagen en wie er bij was. De drank vloeit als een rivier en met het uur worden de gesprekken serieuzer. Op het eind blijft de ‘Die Hard’ groep zitten en maken de restanten wijn en bier op. Je zou het de gezelligheid kunnen noemen die overblijft. Dat is mijn ervaring met verjaardagen althans. Normaal gesproken was ik de eerste die weg ging, maar dit keer niet. Omdat ik niet anders kon dat het gedoe maar af te wachten. Met een blanco geest er heen, vreemden ontmoeten om vervolgens je hele levensverhaal aan ze te moeten vertellen. Nouja, moeten… het was een keuze. Ik had ook de verbeterde versie kunnen vertellen, de versie vanuit m’n boek hoe m’n leven had moeten zijn. Dan had ik gezegd dat ik werkte in het café van m’n moeder en m’n vrienden regelmatig zag. Maar nee, ze wisten van m’n situatie af en waren nieuwsgierig naar de man over wie de verhalen gingen. Die hebben ze ontmoet. Het gebruikelijke ‘maar je komt zo normaal over’ en ‘ik vind dat je goed bezig bent’ kwamen langs. Het feest kwam op z’n einde en we vertrokken, het was 5 uur later, de tijd was voorbij gevlogen.
En daarna het andere feest, de zaterdagavond in de stad. Ik als enige aan de cola, de rest aan het bier. Ik weet niet of het kwam omdat ik nuchter was of omdat ik gewoon moe was maar de wereld leek anders. Mensen aan de bar die praten, een glas laten vallen, apart dansen en oude bekenden. Het normale riedeltje. Hoe is het met je en dan willen ze horen dat het goed gaat dus dat zeg je dan maar. Oude bekenden die je al 2 jaar niet hebt gezien, geen steek zijn veranderd en blij zijn je eindelijk weer te zien na al die verhalen en het vragen hoe het met je gaat. Een aangeschoten vriendin die niet vaak genoeg kan zeggen dat ze je echt begrijpt en onvoorwaardelijk van je houdt.
Ja, het was een zaterdag om niet snel te vergeten.