VetGaar.nl

Mij is gevraagd om de moord van de week te posten. En dat zal ik dus ook doen. Elke donderdag een nieuwe brute moord uitgevoerd door VI. Hier de eerste, nog milde moord.

De straat is bijna leeg wanneer ik erdoor loop. Het lijkt wel een spookstad. Ik loop een winkel binnen, doe m’n handen achter m’n rug en kijk naar de jongen achter de balie.
‘Lucas neem ik aan?’ De jongen is duidelijk verrast dat ik zijn naam weet. Ik loop door de winkel. ‘We weten allebei waarom ik hier ben. We weten ook dat het aan jou ligt hoe dit afloopt.’ Ik trek m‘n handschoenen aan. Lucas kijkt angstig uit z’n ogen, zijn handen zoeken iets om me mee aan te vallen.
‘Ik zou het zeer op prijs stellen als je je handen op de toonbank zou laten. Ik word nogal moe van al die mensen die tegenstribbelen en me aanvallen met een schaar. Tenzij je een geweer of een jachtmes hebt, handen op de toonbank.’ zeg ik kalm. Iets wat de meeste mensen beangstigd, de koelbloedige moordenaar. ‘Als je zo vriendelijk wil zijn. De sleutels?’ Ik loop naar de balie terwijl ik mijn hand ophoud. Lucas gehoorzaamt en geeft me de sleutels. Rustig loop ik naar de deur om die vervolgens op slot te doen.

‘Daar zit je dan. Vastgebonden, met wasbenzine doordrenkt en op het punt om een langzame zeer pijnlijke dood te ondergaan.’ Ik neem een trek van m’n sigaret en ga verder ‘Hoe heeft het toch zo ver kunnen komen met je? Wees niet bang, een sigaret doet het niet ontvlammen, daarvoor is echt een vlam nodig.’ Lucas probeert los te komen en mompelt iets. Praten zal hem niet lukken door de doek die in zijn mond zit, ook doordrenkt met wasbenzine.
Tijd voor wat warmte in het hart.
Ik pak m’n zippo en doe hem aan. De vlam is nog zo onschuldig en klein. Ik hou hem voor de ogen van Lucas. Links, rechts, links, rechts. Zijn ogen volgen het vol angst. Ik sta op.
‘Lach eens.’ een grote glimlach verschijnt op m’n gezicht terwijl ik de zippo laat vallen in de plas wasbenzine.
Het vuur schiet naar Lucas, via z’n benen klimt het naar z’n borst om vervolgens de prop in zijn mond te laten ontvlammen. Z’n haren vatten vlam, de lucht vult zich met de smerige stank van zijn verbrande haar. Een gedempt geschreeuw klinkt. Ik ga op de balie zitten om rustig toe te kijken. De kleren laten los, ontbloot zijn lichaam. De geur van verbrand haar maakt plaats voor verbrand vlees. Lucas’ ogen worden groot. Hij wil loskomen.
‘Raak nooit iets aan wat niet van jou is.’ Ik begin te lachen. De pure doodsangst straalt uit z’n ogen.
Hij weet de prop uit z’n mond te spugen en schreeuwt. Ik pak de wasbenzine en spring van de balie, spuit de wasbenzine in z’n mond wat direct vlam vat. Zijn gezicht is volkomen verbrand. Totaal rood, open plekken en over z’n gehele lichaam stroompjes bloed die meteen stollen.
‘Waarom doe je dit! Dit is onmenselijk!’ Schreeuwt hij naar me. Een vlam schiet omhoog naar z’n mond.
‘Ik heb geen reden nodig. Daarbij wie heeft ooit gezegd dat ik menselijk ben? Jij red je verder wel toch?’ Ik pak een sigaret en steek hem aan. De geur van verbrand vlees gemengd met de geur van al het andere dat brand is afgrijselijk. Ik open de deur van de winkel en stap naar buiten. Ik geef hem nog een kleine 7 minuten voordat ie sterft. Uit m’n broekzak pak ik een kaart met de tekst “Welcome to my world. You may scream now.” Met op de achtergrond het Romeinse teken voor 6, plak het op de ruit van de winkel en loop weg.
Op naar de volgende.