VetGaar.nl

Een man staat voor de schuifdeuren van een warenhuis. In zijn ene hand een pak kranten, in de andere een verfrommeld briefje. Dat briefje heeft hij al jaren bij zich. Altijd wanneer hij bezig is met kranten te verkopen, zodat hij een slaapplek kan betalen, haalt hij het briefje te voorschijn. Veel mensen lopen langs hem heen en gunnen hem geen blik waardig. Anderen zijn weer vaste klanten, geven hem een euro en hebben hun schuldgevoel afgekocht. Elke woensdag staat hij daar, met dat briefje in zijn hand. Op het briefje staat een tekst geschreven, met sierletters. Naast hem staat z’n hond, het is een bastaard met een oude rode doek om z’n nek. Het beest blijft altijd stokstijf zitten, kwispelen doet hij niet, dat heeft hij nooit gedaan. Er loopt een man langs, vermoedelijk net uit z’n werk, strak in het pak. Hij drukt de man 5 euro in de borstzak. Er verschijnt een glinstering in de ogen van de krantenverkoper. Hij heeft nu genoeg voor een week. Maar blijft staan. Hopen dat de man terugkomt. Na een half uur komt diezelfde man weer langs, blijft staan en geeft de man een hand. Alsof het geoefend was, heeft de man die de krantenverkoper net 5 euro gaf nu het verfrommelde briefje in z’n hand. De krantenverkoper glimlacht, draait zich om, fluit naar z’n hond en verdwijnt in de mensenmassa. De zakenman kijkt tussen de mensenmassa of hij de krantenverkoper nog kan vinden. Die poging is te vergeefs, de krantenverkoper loopt nu met een glimlach tussen de mensen met het briefje van 5 vastgeklemd in z’n hand, de hond loopt braaf achter de man aan.
De zakenman kijkt naar het verfrommelde briefje in zijn hand. Hij ziet de sierletters en vouwt het open. Zacht, bijna fluisterend leest hij de tekst op: ”Volg je hart.” Hij glimlacht, wijst richting de mensenmassa en stopt het briefje in zijn portefeuille, bij het briefgeld.
De zakenman vertrekt richting de bank, waar hij werkt. Heft z’n eigen rekening op, betaalt zichzelf uit en loopt het pand uit. Het heeft allemaal nog geen half uur geduurd. Z’n collega’s hebben niks door, die doen wat ze moeten. Z’n tas zit vol met al het geld dat hij heeft, die zet hij naast zich neer in de auto, die hij van de zaak heeft. Hij zal naar huis rijden, de auto netjes afsluiten, zich omkleden en naar een groothandel lopen waar ze campingartikelen verkopen, een tent kopen en nog wat dingen en dan maar lopen tot de zon onder is. Hij wil nu niet meer terug, vanavond slaapt hij buiten, onder de sterren en de maan. Onderweg naar dat alles zal hij met een glimlach de mensen aankijken, met het briefje in z’n hand, om het door te geven aan de volgende die het kan gebruiken.