VetGaar.nl

Ik zie haar reflectie in het raam. Ze kijkt, net als ik zo even, uit het raam. Ze heeft lang donkerbruin krullend haar en voor zover ik kan zien bruine ogen. Ze lijkt moe en doet haar ogen even dicht. En ik omschrijf haar in mijn hoofd, de romanticus die ik ben.
We zitten samen in de trein, kennen elkaar niet. Ik bedenk een heel leven om haar heen, waar ze vandaan komt, wat ze gedaan heeft en waar ze naartoe gaat. Volgens mijn fantasie is ze bij vriendinnen geweest en bijgekletst op een terras van een grand café met heaters. Daar heeft ze een uur of 3 doorgebracht en gaat nu naar huis om daar nog een glaasje wijn te drinken voor de televisie en vervolgens gaat slapen. Ze moet uitstappen. In gedachten wens ik haar nog een fijne avond en stapt de trein uit. Nog een laatste blik en de trein rijdt alweer weg. Weer een leven erbij, weer een leven dat doorgaat.

Ze zit naast me. Dit keer met een koffer op wieltjes. Der bruine haar valt net over haar schouders en ze kijkt naar buiten. Ze ziet me niet, heeft geen besef van mijn bestaan en als ik zo er uit moet merkt ze het niet eens.
Ik neem het haar niet kwalijk. Nu bedenk ik me dat ze een lang weekend bij der ouders is geweest, weer praten met vriendinnen en zaterdag toch nog even de kroeg in geweest. Ze kijkt stil uit het raam en mijn fantasie slaat op hol. Ik wil weten wat ze heeft gedaan, waar ze naartoe gaan. Ik heb het lef niet te vragen wat ze heeft gedaan. Weer moet ze uitstappen en weer rijdt de trein verder.

Ze zit tegenover me, het enige dat ons scheidt zijn 2 stoelen. Ik kijk snel naar haar, vanuit m’n ooghoek. Door de opening van de stoelen kan ik haar ogen net zien. Ze zijn prachtig. Ik denk dat ze me niet zien, onze ogen ontmoeten elkaar niet, ze is druk in gesprek met haar vriendin. Ze lachen, dan fluisteren ze en lachen dan weer.
Ik kijk weer naar der. Ze schuift op en ik zie haar ogen niet meer, dan kijk ik uit het raam. Vanuit m’n ooghoek weer naar haar, maar zie haar nog steeds niet. Dan kijk ik door het raam en zie dat ze naar me kijkt. Haar ogen kijken snel weg. Ik krijg een kleine glimlach. Ze ziet me staan. Na al die ritten ziet ze me zitten, ze weet van mijn bestaan. Elke keer als ik naar der kijk in het raam, kijkt ze naar mij. Haar vriendin gaat anders zitten en ik voel haar ogen naar me kijken. Ik kijk snel in m’n telefoon en kan een glimlach niet onderdrukken. Ik hoop dat ze me aanspreekt, ik heb het lef niet. De trein stopt en ze stapt, samen met der vriendin, uit. Ik kijk door het raam en ze kijkt terug. Ik glimlach alleen maar, laat m’n hoofd achterover vallen en de trein rijdt verder.