VetGaar.nl

Met tegenzin sjouwde ik door de sneeuw. ijzige wind tegen mijn gezicht, mijn ogen half dichtgeknepen. Mijn telefoon trilde in mijn broekzak en voorzichtig haalde ik hem tevoorschijn. “één nieuwe sms” stond er op het scherm. Een glimlach vormde op mijn bevroren gezicht. Dat zal Phil zijn dacht ik. En ja hoor, op het scherm verscheen de naam “Phil” en daaronder zijn bericht. “Ik ben om elf uur bij Murphy’s. kus. Phil”. Ik heb nog een half uur voor hij er is, dacht ik bij mezelf en liep stevig door. Kwart voor elf liep ik de straat van Murphy’s in, het café zag er gezellig en vooral warm uit. Snel liep ik door om uit de ijzige kou te zijn.

Net voordat ik bij de deur aankwam, ging deze al open en 3 meiden stapten de kou in. Even keken ze mij aan en gingen daarna verder met het eeuwige geklaag over het weer. Ik ergerde mij er dood aan en vergat helemaal naar binnen te gaan. Ik draaide me om en volgde de drie door de straat. Ik haat van dat soort types, altijd denken dat ze beter zijn, en ze verwachten altijd dat anderen alles voor ze doen. De perfect gelakte nageltjes van deze types waren niks bij het lange honing blonde haar dat perfect gestyled op hun hoofden lagen. Ik weet niet waarom ik mij hier zo aan erger. Misschien ben ik wel gewoon jaloers, maar dat haalt de woede nog niet weg. Plots stopte het drietal en begonnen ze elkaar te omhelzen. Ik dook snel een zijweggetje in zodat ze niet doorhadden dat ik ze volgde. Twee van de drie stapten op de fiets en de ander zette haar iPod aan en liep een steegje in.

Ik bedacht me niet langer en volgde haar. Met de wind tegen rook ik haar té zoete parfum, misselijkmakend. Ik kon er niet meer tegen, ze was té perfect. Mijn agressie kon ik niet langer tegen houden en ik greep haar van achteren bij haar haar. Verschrikt probeerde ze me tegen te houden, maar dit was niet mijn eerste keer, en duidelijk wel de hare. Met mijn vrije hand rukte ik de oordopjes uit haar oren. “Broodje warm vlees, broodje bakpao” Van alle schijt nummers die er tegenwoordig zijn, was ze naar deze aan het luisteren. “Laat me los!” schreeuwde ze met angst in haar stem. Ik drukte een paar papieren zakdoeken in haar mond. Mijn handen gingen automatisch naar haar nek. Nog een paar seconden en dan zal ze buiten bewustzijn raken. Ik telde langzaam en voelde de kracht uit haar lichaam verdwijnen. Ik liet langzaam haar keel los en keek eens rond.

Een verlaten-uitziend gebouw stond niet ver van mij vandaan. Ik maakte zonder moeite de deur open met mijn geïmproviseerde “lockpicking kit”. Met enige moeite kreeg ik de bewusteloze meid naar binnen. Ik vond een oude stoel en een rol tape. Eerst een stuk tape over haar mond en dan de rest, dacht ik. Toen ze goed vast zat keek ik haar aan, ze zal vast gemist worden door haar perfecte familie en perfecte vrienden. Mijn telefoon trilde weer, deze keer vanuit mijn jaszak. Shit, dacht ik. Dat zal Phil zijn, het is al half 12. Ik twijfelde en schakelde toen mijn telefoon uit. Op dat moment deed het meisje kreunend haar ogen half open. Na een paar seconden herinnerde ze zich wat er buiten gebeurt was. Verschrikt keek ze mij aan en tranen welden op in haar ogen. Een gesmoorde kreet was het enige nuttige wat uit haar getapete mond kwam.

De angst in haar ogen was zo echt dat ik er blij van werd. Ik wist niet wat ik moest zeggen dus ik haalde mijn mes uit mijn broekzak. Het enige echte waardevolle wat ik bezat, een cadeau van mijn broer. Toen ze het mes zag sloeg de angst pas écht aan. Volgens mij heeft ze eindelijk door dat ze hier niet levend uit zal komen. Het schreeuwen, nog steeds niet echt verstaanbaar, werd luider en ze probeerde los te komen van de tape. Ik liep langzaam naar haar toe, en veegde haar tranen weg “perfecte meisjes huilen niet” zei ik. Langzaam traceerde ik haar kaaklijn met mijn mes. Ze bleef heel stil zitten, de angst nog steeds duidelijk van haar gezicht af te lezen. Ik keek haar aan en hield de punt van mijn mes tegen haar borstbeen, tussen haar borsten. Zachtjes drukte ik tot mijn mes door haar t-shirt tegen haar vel duwde. Ze probeerde nog een keer goed te schreeuwen en toen drukte ik door tot het mes voor de helft in haar borstkas verdween. Het bloed werd opgenomen door haar T-shirt maar al gauw waren al haar kleren doorweekt.

Het was alsof er een last van mijn schouders viel, het voelde zo goed om haar te zien sterven. Ze verdiende het, stom kuddedier. Ik pakte mijn spullen, liep naar buiten en keek nog één keer naar het levenloze lichaam van het perfecte meisje. Een geslaagde avond, dacht ik nog, terwijl ik naar huis liep.