VetGaar.nl

Een man in een gestreken uniform liep door een lange gang. Chirurgisch wit aangekleed met felle tl lampen die de raamloze gang verlichten. Om de 3 meter een grote witte deur met een klein raampje op ooghoogte. De man keek door het raampje van één van de deuren en liep de kamer in. Daar stond een vrouw wat op een papiertje te schrijven.
”Kate Burns, altijd in nauwe samenwerking met de patiënten.”
”Generaal Simmons, hoe maakt u het.” zei ze lichtelijk geïrriteerd.
”Doet niet ter zake. Hoe gaat het met onze patiënt?”
”Hij is stabiel, af en toe bij bewustzijn maar niet helder.”
”En verder?” hij doelde op de fysieke toestand van de patiënt.
”Geen veranderingen.” zei Kate en de man liep weer weg. Toen de deur dicht ging fluisterde Kate; ”Het is veilig.” Lucas deed z’n ogen weer open en gromde licht. Kate had hem Lucas genoemd. Dat deed ze bij alle patiënten, ze begon bij de A en zou dan eindigen bij de Z.
”Dat was generaal Simmons, hij is niet goed. Hij wil mensen als jou gebruiken voor z’n eigen gewin.”
Lucas gromde, wees naar Kate en maakte hij een omsluitend gebaar, wees toen naar de deur en trok een lijn met z’n duim over z’n nek.
”Precies.” zei Kate. Lucas had een zware beharing over z’n lichaam, de klauwen van een leeuw die hij in en uit kon trekken en grote scherpe hoektanden. Als je niet beter wist zou vanuit de verte denken dat het een bruine beer was. Hij was één van de vele personen die slachtoffer was geworden van generaal Simmons horrorpraktijken. Hij transformeerde volstrekt normale personen in afzichtelijke monsters of, zoals Lucas, in een mix van mens en dier. Kate beschouwde ze liever als mens dan als mislukt experiment. Zo hield ze haar passie in haar werk. Voorheen werkte ze in een ziekenhuis als zuster en daarnaast deed ze de thuiszorg. Daar had ze altijd een band met de mensen en luisterde naar de verhalen van de mensen. Hier moest ze achter de verhalen zien te komen. Een bevriende man die in het onderzoekslab hield haar vaak op de hoogte zodat ze wist wat ze kon verwachten.
Ze pakte een boek uit haar tas en gaf dat aan Lucas. Ze zag een glimlach op z’n gezicht. Ze wist dat hij van lezen hield door die bevriende laborant. Lucas was een normale man met een normale baan. Hij werkte op een redactie van een locale krant, had geen naaste familie meer en bracht z’n dagen vaak eenzaam door in z’n huis en las daar boeken. Het type dat mensen niet snel zouden missen, precies wat generaal Simmons zocht. De zieke sadist.
Kate liet Lucas alleen met z’n boek en liep de kamer uit, naar de kantine. Daar wachtte Anthony haar op, de bevriende laborant.
”Hey Kate, hoe gaat het met Lucas?”
”Hey Tony, het gaat goed. Ik denk dat dit de persoon is die Simmons zoekt. Hij reageert goed op de mutatie hij kan alleen nog niet praten.”
”Kan je je voorstellen wat er gebeurt wanneer hij de juiste formule vindt. Een leger van haast onoverwinnelijke supersoldaten.”
”Ik wil het me niet voorstellen. Doet het jou dan niks wat er met die mensen gebeurt?”
”Het doet me genoeg, maar mijn gezin doet me ook veel.”
”Hoe bedoel je?”
”Simmons dreigde mijn familie net zo lang te martelen totdat ik toe zou stemmen. Dat kan ik ze niet aandoen.”
”Dat wist ik niet… sorry.”zei Kate en wreef over z’n schouder.
”Je kon het niet weten, daarbij ik krijg hier meer betaald dan m’n vorige werk. Kunnen m’n kinderen mooi gaan studeren.” Anthony nam een hap van z’n burger. ”En het eten is hier beter.” zei hij met volle mond. Kate glimlachte en nam een hap van haar sandwich.