VetGaar.nl

Ik voel het puin op me verschuiven. Het ene stuk steen duwt het andere over mijn ledematen. Ik voel de druk toenemen. Mijn botten in mijn armen en benen voelen broos. Ineens branden mijn ogen. Het daglicht verblindt mij. Ik word overeind getrokken. Al snel zak ik door mijn benen. Geen kracht om mezelf overeind te houden.

Even probeer ik weer alles op een rijtje te krijgen. Mijn flat, wat is er gebeurd? Alles is nog wazig en ik zie alleen silhouetten. Een piramide van puin. Een inktvlek wat het silhouet van een mens moet zijn. Dit geanimeerde snotje zou zelfs Freud niet kunnen recht lullen. Iemand staat tegen me aan te praten. Ik zie het aan zijn lichaamstaal. Ik versta hem niet. Ik hoor nog steeds niet. Weer wordt het langzaam donker.